۳۰ شهریور ۱۴۰۵

مجتمع فولاد روهینا جنوب – صنعت فولاد یکی از مهم‌ترین پایه‌های توسعه اقتصادی و صنعتی جهان است و تقریباً در ساخت‌وساز، حمل‌ونقل، زیرساخت‌های شهری، انرژی و تولید تجهیزات صنعتی نقش دارد. با این حال، تولید فولاد به دلیل مصرف قابل ‌توجه انرژی و استفاده از سوخت‌های فسیلی، یکی از بخش‌های مهم در انتشار گازهای گلخانه‌ای به شمار می‌رود. همین موضوع باعث شده است که کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد به یکی از مهم‌ترین محورهای تحقیق و توسعه در این صنعت تبدیل شود.

در سال‌های اخیر، فناوری‌های نوینی در بخش‌های مختلف زنجیره تولید فولاد توسعه یافته‌اند که هدف آنها کاهش مصرف انرژی، جایگزینی سوخت‌های فسیلی، استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر و کاهش مستقیم انتشار دی‌اکسیدکربن است. مسیر آینده صنعت فولاد به‌تدریج از تولید سنتی به سمت فولاد سبز حرکت می‌کند.

فناوری‌های نوین کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد

چرا کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد اهمیت دارد؟

فرآیند تولید فولاد در مراحل مختلف از استخراج و آماده‌ سازی مواد اولیه گرفته تا احیا، ذوب، ریخته‌گری و نورد به انرژی نیاز دارد. در روش‌های سنتی، بخشی از این انرژی از زغال‌ سنگ، گاز طبیعی یا سایر سوخت‌های فسیلی تأمین می‌شود.

در کنار انتشار مستقیم ناشی از فرآیند تولید، مصرف برق نیز می‌تواند در میزان انتشار کربن فولاد نقش داشته باشد. به ‌ویژه زمانی که برق مورد نیاز از نیروگاه‌های مبتنی بر سوخت‌های فسیلی تأمین شود.

به همین دلیل، کاهش انتشار کربن تنها به معنای تغییر یک مرحله از فرآیند تولید نیست، بلکه نیازمند نگاهی جامع به بهره‌وری انرژی، فناوری تولید، منبع برق، مواد اولیه و مدیریت کربن است.

۱. استفاده از هیدروژن در فرآیند احیای آهن

یکی از مهم‌ترین فناوری‌هایی که آینده تولید فولاد را تحت تأثیر قرار می‌دهد، استفاده از هیدروژن به جای کربن در فرآیند احیای مستقیم آهن است.

در روش‌های متداول احیای مستقیم، گاز طبیعی یا گاز احیا کننده برای حذف اکسیژن از سنگ ‌آهن استفاده می‌شود. در فناوری‌های مبتنی بر هیدروژن، هیدروژن می‌تواند نقش عامل احیاکننده را بر عهده بگیرد. محصول اصلی این واکنش، ببه جای انتشار مستقیم کربن، آب یا بخار آب است.

در صورتی که هیدروژن مورد استفاده از منابع تجدید پذیر و با انتشار پایین تولید شده باشد، این فناوری می‌تواند نقش مهمی در کاهش انتشار کربن زنجیره تولید فولاد داشته باشد.

البته توسعه گسترده این فناوری به عواملی مانند دسترسی به هیدروژن، زیرساخت انتقال و ذخیره ‌سازی هیدروژن و هزینه تولید آن وابسته است. (پیشنهاد می‌شود مطلب تولید فولاد با هیدروژن را مطالعه کنید.)

۲. افزایش استفاده از کوره قوس الکتریکی

کوره قوس الکتریکی (EAF) یکی دیگر از فناوری‌های مهم در مسیر کاهش انتشار کربن است. در این روش، انرژی الکتریکی برای ذوب قراضه فولادی و در برخی فرآیندها مواد آهن‌دار مانند آهن اسفنجی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

یکی از مزایای مهم کوره قوس الکتریکی، انعطاف‌پذیری آن در استفاده از قراضه فولادی است. بازیافت فولاد باعث می‌شود انرژی و مواد اولیه مورد نیاز برای تولید فولاد جدید کاهش پیدا کند.

البته میزان واقعی کاهش انتشار کربن در این روش به منبع برق نیز وابسته است. هرچه سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در تأمین برق کوره بیشتر باشد، پتانسیل کاهش انتشار کربن نیز افزایش پیدا می‌کند. (پیشنهاد می‌شود مطلب کوره قوس الکتریکی و نقش آن در صنعت فولاد را مطالعه کنید.)

۳. استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر

توسعه نیروگاه‌های خورشیدی و بادی در کنار واحدهای فولادی یکی از مسیرهای مهم برای کاهش انتشار غیرمستقیم کربن است.

کارخانه‌های فولاد به برق قابل‌توجهی نیاز دارند و بخشی از انتشار کربن آنها می‌تواند به برق مصرفی مربوط باشد. تأمین بخشی از این انرژی از منابع تجدیدپذیر می‌تواند وابستگی به برق تولید شده از سوخت‌های فسیلی را کاهش دهد.

در کنار احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر، فناوری‌های ذخیره‌ سازی انرژی نیز اهمیت زیادی دارند. باتری‌ها و سایر روش‌های ذخیره‌ سازی می‌توانند به مدیریت نوسانات تولید برق خورشیدی و بادی کمک کنند.

۴. بهینه‌سازی مصرف انرژی

یکی از سریع‌ترین و اقتصادی‌ترین مسیرهای کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد، افزایش بهره‌وری انرژی است.

استفاده از سیستم‌های کنترل هوشمند، تجهیزات با راندمان بالاتر، بازیابی حرارت، بهینه ‌سازی موتورهای الکتریکی و مدیریت هوشمند مصرف انرژی می‌تواند میزان انرژی مورد نیاز برای تولید هر تن فولاد را کاهش دهد.

در فرآیندهای فولادسازی، حرارت تولید شده در بخش‌های مختلف می‌تواند در صورت طراحی مناسب بازیابی و دوباره مورد استفاده قرار گیرد. این رویکرد علاوه بر کاهش مصرف سوخت و برق، هزینه‌های تولید را نیز کاهش می‌دهد.

به همین دلیل، دیجیتالی‌ سازی و هوشمند سازی کارخانه‌های فولاد به یکی از ابزارهای مهم تبدیل شده است.

۵. هوشمندسازی و هوش مصنوعی در کارخانه‌های فولاد

فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی می‌توانند نقش مهمی در کاهش مصرف انرژی و انتشار کربن داشته باشند.

سیستم‌های هوشمند می‌توانند داده‌های مربوط به دما، فشار، ترکیب شیمیایی، مصرف انرژی، سرعت تولید و وضعیت تجهیزات را به‌ صورت مستمر تحلیل کنند. این اطلاعات امکان شناسایی نقاط اتلاف انرژی و پیش‌بینی شرایط فرآیند را فراهم می‌کند.

برای مثال، الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند با تحلیل داده‌های تاریخی و لحظه‌ای، شرایط بهینه فرآیند را پیشنهاد دهند. همچنین نگهداری و تعمیرات پیش‌بینانه می‌تواند از خرابی ناگهانی تجهیزات و توقف‌های غیرضروری جلوگیری کند.

در نتیجه، دیجیتالی ‌سازی تنها یک ابزار برای افزایش بهره‌وری نیست؛ بلکه می‌تواند به کاهش ردپای کربن کارخانه نیز کمک کند. (پیشنهاد می‌شود مطلب فناوری های نوین در صنعت فولاد جهان را مطالعه کنید.)

۶. جذب، استفاده و ذخیره کربن

فناوری جذب، استفاده و ذخیره کربن (CCUS) یکی دیگر از راهکارهای مورد توجه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در صنایع سنگین است.

در این فناوری، دی‌اکسیدکربن تولیدشده در فرآیند صنعتی جذب شده و پس از جداسازی می‌تواند برای کاربردهای صنعتی مورد استفاده قرار گیرد یا در شرایط مناسب به‌ صورت ایمن ذخیره شود.

CCUS  به‌ ویژه برای فرآیندهایی که حذف کامل انتشار کربن از آ‌نها دشوار است اهمیت دارد. البته هزینه سرمایه‌گذاری، مصرف انرژی، زیرساخت انتقال و ذخیره ‌سازی و امکان استفاده اقتصادی از CO₂ از جمله چالش‌های توسعه این فناوری هستند.

۷. افزایش استفاده از قراضه و اقتصاد چرخشی

فولاد یکی از مهم‌ترین مواد قابل بازیافت در جهان است و می‌تواند بارها وارد چرخه تولید شود.

افزایش استفاده از قراضه فولادی، در صورت وجود زیرساخت مناسب برای جمع‌آوری، تفکیک و فرآوری آن، می‌تواند نیاز به مواد اولیه جدید و انرژی مورد نیاز برای تولید فولاد را کاهش دهد.

این رویکرد بخشی از مفهوم اقتصاد چرخشی در صنعت فولاد است؛ مفهومی که در آن مواد پس از پایان عمر محصول، دوباره به چرخه تولید بازمی‌گردند.

در چنین مدلی، فولاد تنها محصول نهایی نیست، بلکه بخشی از یک چرخه پایدار از تولید، مصرف، بازیافت و تولید مجدد محسوب می‌شود. (پیشنهاد می‌شود مطلب قراضه فولاد، موتور پنهان فولاد سبز را مطالعه کنید.)

۸. فناوری‌های پیشرفته در احیا و ذوب

توسعه فناوری‌های جدید در فرآیند احیای مستقیم، کوره‌های قوس الکتریکی و تجهیزات ذوب نیز می‌تواند مصرف انرژی و انتشار کربن را کاهش دهد.

استفاده از تجهیزات با راندمان بالاتر، کنترل دقیق‌تر فرآیند، بهینه‌ سازی مصرف گاز و برق و افزایش کیفیت مواد اولیه باعث می‌شود انرژی کمتری برای تولید هر تن محصول مورد نیاز باشد.

در این میان، فناوری‌هایی که امکان تولید پیوسته و کاهش مراحل اضافی فرآیند را فراهم می‌کنند نیز اهمیت دارند، زیرا هر مرحله کمتر در زنجیره تولید می‌تواند به معنای کاهش مصرف انرژی و کاهش اتلاف باشد.

 

مسیر آینده

کاهش انتشار کربن در صنعت فولاد با یک فناوری واحد محقق نمی‌شود. آینده این صنعت به ترکیبی از فناوری‌ها وابسته است. از هیدروژن سبز و انرژی‌های تجدیدپذیر گرفته تا کوره‌های قوس الکتریکی، بازیافت فولاد، هوش مصنوعی، بهینه‌سازی انرژی و فناوری‌های جذب و ذخیره کربن.

در این مسیر، کارخانه‌هایی که بتوانند مصرف انرژی خود را دقیق‌تر پایش کنند، فرآیندهای تولید را هوشمندتر کنند و از فناوری‌های نوین بهره بگیرند، نقش مهمی در شکل‌گیری نسل جدید صنعت فولاد خواهند داشت.

مجتمع فولاد روهینا جنوب نیز با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین تولید و توجه به بهینه‌ سازی فرآیندها و مصرف انرژی، می‌تواند در مسیر توسعه تولید پایدار و حرکت به سمت فولاد سبز گام بردارد. در شرایطی که صنایع فولادی جهان به سمت کاهش ردپای کربن حرکت می‌کنند، سرمایه‌گذاری در فناوری، بهره‌وری انرژی و نوآوری دیگر تنها یک انتخاب فناورانه نیست؛ بلکه بخشی از مسیر آینده صنعت فولاد و توسعه پایدار آن محسوب می‌شود.

 

(IEA) – Iron and Steel Technology Roadmap

World Steel Association – Climate Change and the Production of Iron and Steel

World Steel Association – Breakthrough Technologies

مطالب پیشنهادی: